Δροσερά νερά

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε ένας άντρας που δεν μπορούσε να βγάλει ούτε μουστάκια ούτε γένια. Όλος ο κόσμος τον φώναζε «Σπανό». Ήταν περήφανος και καυχιόταν πάντα πως δεν υπήρχε πιο γενναίο παλικάρι απ’ αυτόν σε όλον τον κόσμο.

Μια ημέρα, οι συγχωριανοί του τον προκάλεσαν τα λόγια του να τα κάνει πράξη: να πάει να πολεμήσει τους σαράντα δράκους που είχαν κόψει το νερό του χωριού και δεν άφηναν ούτε σταγόνα να φτάσει ως κάτω. Ο Σπανός αποδέχτηκε την πρόκληση. Πήρε μαζί του λίγη στάχτη και ένα κομμάτι τυρί αναρή και ξεκίνησε να βρει τους δράκους. Καθ’ οδόν βρίσκει στο διάβα του τον αρχηγό των δράκων. Οι δυο τους συμφώνησαν να βάλουν δυο στοιχήματα: αν έχανε, τότε ο δράκος θα τον έτρωγε ενώ αν κέρδιζε ο Σπανός ο δράκος δεν θα τον σκότωνε. Η πρώτη δοκιμασία ήταν να καθίσουν χάμω και να βγάλουν καπνό. Η δεύτερη να σφίξουν μια πέτρα ώσπου να βγει το ζουμί της. Ο δράκος προσπάθησε μα δεν τα κατάφερε σε καμιά δοκιμασία. Ο Σπανός όμως τα κατάφερε με την εξυπνάδα του: στην πρώτη δοκιμασία έβαλε την στάχτη μέσα στη βράκα του και την στιγμή που κάθισε χάμω την τίναξε δυνατά και ο δράκος νόμισε ότι ο Σπανός έβγαλε σκόνη. Στη δεύτερη δοκιμασία ο Σπανός πήρε το κομμάτι αναρής, το έσφιξε στα χέρια του και άρχισαν να τρέχουν τα ζουμιά. Ο δράκος έμεινε κατάπληκτος και πίστεψε ότι ο Σπανός ήταν πιο δυνατός από αυτόν. Έτσι, παραδέχτηκε την ήττα του και τον κάλεσε να μείνει μαζί τους.

Όταν έφτασαν στον πύργο, ο δράκος παρουσίασε τον Σπανό στους υπόλοιπους τριανταεννιά δράκους και τους διηγήθηκε όσα είχαν συμβεί. Οι δράκοι τον φοβήθηκαν και κανείς δεν τολμούσε να του απευθύνει τον λόγο. Μια μέρα όμως αποφάσισαν να δοκιμάσουν την παλληκαριά του. Του είπαν να πάει στο δάσος και να σκοτώσει έναν αγριόχοιρο για να τον φάνε όλοι μαζί.

Ο Σπανός πάγωσε από τον φόβο του αλλά δεν μπορούσε να κάνει κι αλλιώς. Πήρε τον δρόμο για το δάσος και ξαφνικά είδε ένα κοπάδι αγριόχοιρους να έρχεται καταπάνω του. Από τον τρόμο του ανέβηκε βιαστικά σε ένα δέντρο. Ένας αγριόχοιρος, ο μεγαλύτερος απ’ όλους, προσπάθησε να πεταχτεί ψηλά για να τον φτάσει αλλά στην προσπάθειά του αυτή του καρφώθηκε ένα κλαδί στην κοιλιά και σωριάστηκε νεκρό. Οι υπόλοιποι αγριόχοιροι φοβήθηκαν και τράπηκαν σε φυγή. Ο Σπανός κατέβηκε από το δέντρο σιγά σιγά και προσπάθησε να ξεκρεμάσει τον σκοτωμένο αγριόχοιρο. Εν τω μεταξύ, οι δράκοι που είχαν αρχίσει να ανησυχούν γιατί ο Σπανός αργούσε να επιστρέψει, πήγαν στο δάσος να τον βρουν. Όταν έφτασαν και είδαν τον σκοτωμένο αγριόχοιρο θαύμασαν την δύναμη του Σπανού.

Μετά από λίγες ημέρες, οι δράκοι μαζεύτηκαν για συνέλευση και συμφώνησαν να σκοτώσουν τον Σπανό στον ύπνο του. Ο Σπανός όμως άκουσε τα πάντα και αποφάσισε να δράσει πριν από αυτούς. Μόλις οι δράκοι αποκοιμήθηκαν, σηκώθηκε σιγά-σιγά από το κρεβάτι του, πήρε μια κολοκύθα, την γέμισε με κρασί, την έβαλε στο κρεβάτι του και την σκέπασε με μια κουβέρτα. Έπειτα βγήκε αθόρυβα από το δωμάτιο του και κρύφτηκε στην ταράτσα. Λίγη ώρα μετά, άκουσε τους δράκους να μπαίνουν στο δωμάτιό του και άρχισαν να τον κτυπούν με γροθιές. Με την πρώτη γροθιά η κολοκύθα έσπασε και άρχισε να τρέχει το κρασί. Οι δράκοι πίστεψαν ότι τον σκότωσαν με τόσο αίμα που έτρεξε στο πάτωμα και γύρισαν στα κρεβάτια τους.

Το επόμενο πρωί, όταν οι δράκοι είδαν τον Σπανό ζωντανό αναρωτήθηκαν πώς τα κατάφερε κι επέζησε. Ο Σπανός τους απάντησε πως ήταν πασαλειμμένος με μια μαγική ουσία που τον κάνει αθάνατο. Οι δράκοι τον πίστεψαν και τον παρακάλεσαν να τους κάνει κι εκείνους αθάνατους. Τους ζήτησε τότε να πάνε στο δάσος, να μαζέψει ο καθένας από δύο οκάδες πίσσα και όταν επιστρέψουν να μπουν στα δωμάτια τους και να τον περιμένουν. Κι έτσι έγινε. Ο Σπανός μπήκε στο πρώτο δωμάτιο, έβαλε τον δράκο να καθίσει σε μια καρέκλα και μετά τον περιέλουσε με την καυτή πίσσα σκοτώνοντας τον έτσι ακαριαία. Το ίδιο έκανε με τους υπόλοιπους ώσπου δεν έμεινε κανένας ζωντανός.

Μετά ο Σπανός έτρεξε ως τον ποταμό, γκρέμισε το φράγμα που είχαν κτίσει οι δράκοι και το νερό άρχισε να κυλά πάλι προς το χωριό. Όταν οι συγχωριανοί του είδαν το νερό να επιστρέφει στο χωριό κατάλαβαν πως ο Σπανός σκότωσε τους δράκους και του απέδωσαν την τιμή που του άξιζε.

Κι έτσι, ο Σπανός και οι συγχωριανοί του έζησαν καλά και μεις καλύτερα.