Το φιλιγκράν ή τριφουρένια είναι μια λεπτοδουλεμένη τεχνική κοσμήματος, μια καλλιτεχνική έκφραση που διαδόθηκε πολύ στην Κύπρο. Το μέταλλο τυλίγεται πρώτα σε μια λεπτή ράβδο και στη συνέχεια τραβιέται μέσα από τις διαδοχικά μικρότερες οπές μιας ειδικής πλάκας, μέχρι το ασημένιο σύρμα να αποκτήσει το επιθυμητό πάχος. Στη συνέχεια, το σύρμα συστρέφεται και πλέκεται σε παραδοσιακά σχήματα και σχέδια για τη δημιουργία κοσμημάτων, σερβίτσιων, μπολ και άλλων πολύτιμων αντικειμένων.
Η αργυροχοΐα χρησιμοποιήθηκε και στην εκκλησιαστική παράδοση της Κύπρου. Πολλά εκκλησιαστικά αντικείμενα κοσμούνται με την τεχνική του φιλιγκράν, ενώ η τεχνική της εγχάρακτης και της ανάγλυφης χρησιμοποιήθηκε ειδικά για μεγαλύτερα ιερά σκεύη. Επισκεφτείτε μια εκκλησία σε κάποιο χωριό και δείτε από κοντά τα ασημένια καντήλια, τα κρεμαστά θυμιατήρια, τις επάργυρες εικόνες, τα εξαπτέρυγα και τα ασημένια καλύμματα των Ευαγγελίων.
Τα καπνιστομέρρεχα βρίσκονται σε κάθε κυπριακό σπίτι και είναι τα αγαπημένα οικιακά σκεύη της κυρίας του σπιτιού. Χρησιμοποιούνταν μόνο σε ιδιαίτερες περιπτώσεις όπως στην εκκλησία όταν γιορτάζει κάποιο μέλος της οικογένειάς της προς τιμήν του αγίου, σε θρησκευτικές λιτανείες του χωριού, σε γάμους και βαφτίσεις ή όταν έπρεπε να υποδεχτεί καλεσμένους στο σπίτι της. Τα καπνιστομέρρεχα είναι ένα σετ σκευών σε διάφορα σχήματα: ρόδι, αππίδι (αχλάδι), μήλο, μάππουρο (κουκουνάρι). Αποτελούνται από δύο μέρη: το καπνιστήρι που έχει δύο δοχεία, όπου στο ένα τοποθετούνται τα κάρβουνα και στο άλλο ξερά φύλλα ελιάς και η μερρέχα, ένα δοχείο με στενό ακροφύσιο, που χρησίμευε για το ράντισμα με ροδόνερο. Στο κάπνισμα, η φωτιά συμβολίζει την Παναγία και τα κάρβουνα τον ίδιο τον Ιησού Χριστό. Ο καπνός που αναδύεται και ανεβαίνει στον ουρανό λέγεται πως μεταφέρει τις προσευχές και τις ευχές μας προς τον Θεό. Η μερρέχα περιέχει ροδόνερο και χρησιμοποιείται για να ραντίζει κανείς τα χέρια του. Αυτή η τελετουργία αντιπροσωπεύει τις μυροφόρες γυναίκες που πήγαν στον τάφο του Χριστού για να τον βρουν άδειο, το πρωί της ημέρας της Ανάστασης.
Τα χρυσά κοσμήματα ήταν σπάνια στο νησί μας και μόνο οι πλούσιοι αστοί και οι επιφανείς χωρικοί μπορούσαν να τα αποκτήσουν. Τα κοσμήματα κατασκευάζονταν από χρυσό χαμηλής ποιότητας, ο οποίος στη συνέχεια επιχρυσωνόταν. Οι παλιοί πίστευαν σε ιστορίες ή θρύλους για χρυσές άμαξες ή χαμένα σακιά γεμάτα με χρυσά νομίσματα. Στο χωριό Λύμπια, ένας τοπικός θρύλος λέει για μια χρυσή άμαξα θαμμένη κάπου στα περίχωρα του χωριού που ανήκε στην πριγκίπισσα της κοντινής πόλης-βασίλειο, του Ιδαλίου. Ωστόσο, ο θρύλος προειδοποιεί πως αυτός που θα την ανακαλύψει θα χάσει την όραση του. Λίγο πιο πέρα, κοντά στο χωριό Μοσφιλωτή, ένας άλλος θρύλος κάνει λόγο για μια περιοχή γεμάτη χρυσό. Και πράγματι, η περιοχή αυτή είναι πλούσια σε ορυκτά. Ο Έλληνας γεωλόγος Προμπονάς ανέσκαψε την περιοχή στο παρελθόν σε αναζήτηση του χρυσού. Δύο από αυτές τις ανασκαφές ήταν αρκετά βαθιές και η περιοχή ονομάζεται τώρα «Τρύπα του Προμπονά».